Στην πορεία διαβάσαμε πολλά... Μέχρι και το ότι εκείνοι που μιλούσαμε για Β΄ Εθνική -για την πραγματικότητα δηλαδή- θα έπρεπε να πάμε να.... (δεν ντρέπομαι, απλά σέβομαι την αλήθεια και δεν το αναφέρω). Κι όμως, η ιστορία των ως σήμερα αγώνων, αυτό ακριβώς μας φέρνει μπροστά. Την ΑΕΚ μπροστά στο φάσμα του υποβιβασμού. Να τον βλέπει κατάφατσα, να δίνει μάχη για να τον αποφύγει.
Η εικόνα της στο ντέρμπι απέναντι στον ΠΑΟ ήταν, κατά την προσωπική άποψή μου, επιεικώς τραγική. Μέχρι να δεχθεί το γκολ, αντιμετώπιζε την Μπαρτσελόνα! Λες και δεν ήταν η μονομαχία του Φέτση με τον Χουχούμη, ήταν η τιτανομαχία του του Κοντοέ με τον Μέσι. Ένα πούλμαν στημένο μπροστά από τον Κωνσταντόπουλο -για την “ύπνωση” του οποίου στο γκολ δεν θα διαβάσετε κάτι περισσότερο από το ότι “δεν έφταιγε”- και όπου μας πάει...
Ωστόσο και ο Λίνεν...
... έχει το δίκιο με το μέρος του. Εν μέρει τουλάχιστον. Ο άνθρωπος παρέλαβε ένα χάος από τον προκάτοχό του. Χάος για το οποίο ευθύνονται (ξεκάθαρα και δίχως να πρέπει καν να εισέλθουμε σε συζήτηση γι αυτό) τρεις άνθρωποι:
Ο Μαύρος που δεν ήξερε τι έκανε και τι του γινόταν, ο Τσιάρτας που έστησε ένα ποδοσφαιρικό μπάχαλο και ο Δημητρέλος που πρέπει πλέον να έχει καταλάβει ότι η απόφασή του να εκδιώξει τον Κωστένογλου το περασμένο καλοκαίρι (δίχως καμία λογική) και να μπλέξει με όλους αυτούς, συνιστούσε χαζομάρα!
Δεν είναι ο προπονητής το πρόβλημα της ΑΕΚ. Όσο κι αν έχω ενστάσεις για το ότι ο Γερμανός συντηρεί στο βασικό σχήμα τον Φουρτάδο και μάλιστα για 90 λεπτά (άραγε αυτό το μπλοκάκι του, τι διάολο, του έδειχνε ότι ήταν καλός;), δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι είναι ο τελευταίος που ευθύνεται γι αυτό το αγωνιστικό χάλι της Ένωσης.
Το πρόβλημα αυτής της ομάδας δεν ήταν ποτέ ο προπονητής της, είναι όλοι όσοι δρουν γύρω της και αποφασίζουν γι αυτήν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου