ΤΑ ΣΦΗΝΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΕΤΣΕΝΤΖΟΓΛΟΥ..

@ Αυτό σήμαινε πάντα ΑΕΚ. Αυτό σήμαινε ORIGINAL. Οργανωμένος αυθορμητισμός. Μικρά θαυματάκια. Μέχρι το μεγάλο θαύμα. Οτι κι αν βγει από αυτό που έγινε χθες το βράδυ ένα είναι σίγουρο. Πως εκεί στην διαδρομή για την παραλιακή, στην Βούλα και στην Γλυφάδα, νικήθηκε η πουτάνα η μιζέρια. Γιατί πολλά από τα βάσανα μας οφείλονται μόνο σε αυτή. Εχει τόση δύναμη που ούτε εμείς την έχουμε καταλάβει. Και δεν μας αφήνει να καταλάβουμε και την δική μας την δύναμη. Δύο πράγματα του έμειναν περισσότερο του Μελισσανίδη ότι και να ειπωθεί δημόσια. Το ότι πήγαν ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ μετά από χρόνια. Και δεν μιλάω για τα άλλα κλαμπ που ήταν εκεί μόνο αλλά και για τα αδέρφια μας από τα παλιά. Τον Χρήστο, τον Μήτσο, τον Νίκο, τον Κώστα... Ασπρίσαν τα μαλλιά μας για να το ξαναζήσουμε αυτό. Ασπρίσαν τα μαλλιά μας να περιμένουμε. Γιατί κακά τα ψέμματα ότι και να λέμε τόσα χρόνια όλοι για τον Μελισσανίδη ένα είναι το σίγουρο. Μόνο για πάρτη του θα μπορούσε να γίνει και αυτό. Και δεν είναι μικρό για όσους ξέρουν. Δεν είναι ασήμαντο. Το δεύτερο ήταν πως η πρώτη λέξη που ακούστηκε ήταν ΣΥΓΝΩΜΗ. Για τις 30 Μαϊου 2005. Είναι σημαντικό. Ηταν και για μένα σε προσωπικό επίπεδο πολύ σημαντικό. Λίγοι ξέρουν το γιατί και δεν χρειάζεται να μάθουν περισσότεροι. Γιατί εκείνη η μέρα ή μάλλον η νύχτα ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου. Και πάρα πολλά θα ήταν αλλιώς αν είχε κυλήσει αλλιώς. Αλλά επιτέλους αφού δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω ας σβήσουμε το παρελθόν αφού έτσι κι αλλιώς μόνο πληγές ανοίγει. Τώρα που είμαστε μαζί ας κοιτάξουμε μόνο μπροστά. Κι ας μην χάσουμε το μομέντουμ. Πολύ σημαντικό βέβαια, για να πάμε στην ΟΥΣΙΑ, είναι πως δεν κρύφτηκε ο Μελισσανίδης. Δεν έκλεισε την πόρτα. Αντίθετα την άνοιξε. Και πρέπει όλοι να δώσουμε ότι μπορούμε όχι μόνο για να την κρατήσουμε ανοικτή. Αλλά για να περάσουμε από μέσα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ προς το φως.
@ Ασπρίσαν τα μαλλιά μας. Το kadett του πατέρα μου κάπου είναι λαμαρίνες. Στους τζαμοκαθαριστήρες του είχα βάλει το κασκόλ το λευκό, το γνήσιο της πρώτης παρτίδας του 89, κι ακολουθούσα την πορεία για την Ομόνοια που τότε ήταν σημείο αναφοράς και όχι σημείο αποφυγής μετά το προσκύνημα του ΟΣΦΠ στην Φιλαδέλφεια την τελευταία αγωνιστική. Ολα τα λέφτά βέβαια ήταν η προηγούμενη αγωνιστική στην Εδεσα με τον... γάμο, το ψαράκι του Βασίλη και την κασέτα με τα... λαϊκά που έπεισε τον διαιτητή στο ημίχρονο να παίξει στο δεύτερο 50-50.
@ Και τον επόμενο Μάιο πάλι λίγο πριν το τρενάκι βγει με τους πρωταθλητές για τον γύρο του θριάμβου γύρναγα στα στενα μέχρι που εκείνος ο υπέροχος παπούλης βγήκε από το σπίτι του, έκανε πέρα κάτι ντενεκέδες με τσιμέντο και με φώναξε να παρκάρω έξω από το γκαράζ του. «Βάλτο εδώ παιδί μου κι εγώ στο γήπεδο θα πάω. Δεν θα φύγει το αμάξι». Σαν πατέρας σε γιό. Κι ας μην τον είχα ξαναδεί. Κι ας μην τον ξαναείδα ποτέ μου. Τα μαλλιά του άσπρα ήταν. Ασπρισαν και τα δικά μας να περιμένουμε αυτές τις μέρες. Τα καλύτερα μας χρόνια. Μια ζωή χαμένη στις παράγκες. Στο «φτιάξτε ομάδα και μην μιλάτε» κι ας είχαμε πολλές φορές καλύτερη. Στο γκολ του Ιωνικού και στις 2 συμμετοχές του Βάλνερ με την Σεντ Μίρεν Αύγουστο κάπου στην Σκοτιά που ακόμη κι αυτές έκριναν πρωτάθλημα στην Ελλάδα. Και έτσι την χρονιά που το πήραμε στην βαθμολογία αντί να γίνει ακόμη μεγαλύτερη η θέληση διαλύθηκαν όλα. Με πρώτο την ομάδα που το κατέκτησε.
@ Ασπρισαν τα μαλλιά μας να περιμένουμε. Τον Μελισσανίδη να πάρει απόφαση το ότι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει φτωχός σε 40-50 χρόνια και μακάρι και παραπάνω να του δίνει ο Θεός ζωή. Γιατί όπως λέει κι ένας φίλος αν δεν γυρίσει να γράψει το υπόλοιπο βιβλίο της ΑΕΚ θα πεθάνει φτωχός. Κι ας έχει τα δισεκατομμύρια που κέρδισε γιατί δεν συμβιβάστηκε ποτέ με την ιδέα πως θα μείνει ένα φτωχό παιδί που όταν ξεκίνησε οι καταστάσεις τον προόριζαν για μια ζωή στα δύσκολα. Οταν είσαι από μια οικογένεια που ο πατέρας πούλησε το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο, ένα σπιτάκι, για να φτιάξει ένα εκκλησάκι στην μνήμη της μάνας σίγουρα δεν είσαι για τα συνηθισμένα και κυρίως για αυτά που νόμιζαν όλοι ότι μπορείς. Είσαι γεννημένος να κάνεις την διαφορά όπως τόσο διαφορετική ήταν η θεϊκή αυτή πράξη.
@ Δεν θέλω πάλι να γράψω για τους μετόχους που πρέπει να αρπάξουν αυτή την τελευταία ευκαιρία ή για τον Βιντιάδη που θα έπρεπε να έχει πάρει ήδη τηλέφωνο και να έλεγε εγώ μπορώ αυτά. Ούτε για τον κόσμο, ούτε για αυτούς που αισθάνονται δικαιωμένοι ή προσβεβλημένοι ή μειωμένοι ή ότι άλλο θέλουν. Ολα αυτά είναι μικρά. Το θέμα είναι να πάρει απόφαση αυτός που πρέπει να ακολουθήσει το πεπρωμένο. Τον δρόμο τον ξέρει. Οταν έχεις φτάσει από τις παράγκες της Κοκκινιάς στην Wall Street είναι προσβλητικό για τον εαυτό σου να λές «δεν μπορώ». Απλά το αποφασίζεις και το κάνεις. Καντο λοιπόν. Γιατί ασπρίσαν τα μαλλιά μας. Και η ζωή περνάει στα χαμένα όταν στο πιο όμορφο και μεγάλο δευτερεύον πράγμα στην ζωή μας πίνουμε φαρμάκι. Και το φαρμάκι στα δευτερεύοντα είναι ίδιο. Για φτωχούς και πλούσιους, για άρρωστους και υγιείς. Με ένα βήμα ξεκινάνε και οι μεγαλύτερες πορείες. Με ένα κλικ οι μεγαλύτερες ιδέες. Με μια απόφαση οι μεγαλύτεροι θρίαμβοι. Πάρτη να τελειώνουμε γιατί ασπρίσαν τα μαλλιά μας. Φτιάξε εσύ την ομάδα, πείσε τους όλους, πάρτους όσα πρέπει και ΠΑΜΕ. Κι όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους. ΕΥΚΟΛΑ. ΑΠΛΑ. ΑΕΚΤΖΗΔΙΚΑ.