AΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΤΡΙΒΙΖΑ..

Η εβδομάδα αυτή είναι πολύ περίεργη. Ίσως η πιο περίεργη που έχει βιώσει ο «ζωντανός οργανισμός» της ΑΕΚ. Παραμονές ντέρμπι με τον ΟΣΦΠ. Την ομάδα που οι ΑΕΚτσήδες της γενιάς μου έμαθαν να βλέπουν ως... κόκκινο πανί, καθώς η ποδοσφαιρική τους προσωπικότητα διαμορφώθηκε τα χρόνια της... ορίτζιναλ παράγκας. Τα χρόνια που σημασία είχε να νικά... ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω. Ειδικά από τότε, αυτά τα παιχνίδια για την ΑΕΚ απέκτησαν μια σημαντικότητα που ξεπερνούσε κατά πολύ τα ποδοσφαιρικά όρια. Δεν ήταν θέμα τριών βαθμών, ενός τίτλου, του γοήτρου... Ήταν πολλά περισσότερα.
Και πάντα η προσμονή ήταν απίστευτη. Από εκείνο, το πρώτο ματς αυτής της εποχής, το παιχνίδι της... επιστροφής, που ακόμη και αν έβρεχε δέκα μέρες σερί, θα ήταν εκεί οι ίδιοι άνθρωποι, κάθε βράδυ, μέχρι να γίνει η σέντρα. Τελικά χρειάστηκαν 24 ώρες για τη σέντρα και 43 λεπτά για τον... σεφτέ. Τόση ήταν η αναμονή για να ανοίξει ο Ντέμης τον λογαριασμό και να κάνει από εκείνη τη στιγμή την προσδοκία για αυτά τα ντέρμπι διπλή. Στην πορεία του χρόνου άλλαξαν πολλά για την ΑΕΚ. Όμως η κάψα για τη σέντρα παρέμενε πάντα η ίδια. Ανεξάρτητα από τις συνθήκες, τα ρόστερ, το εκάστοτε διακύβευβμα.
Φέτος, τα πράγματα δεν έχουν καμία σχέση. Είναι εμφανές ότι από τη στιγμή της λήξης του αγώνα με τον Παναθηναϊκό, είναι σαν να «πάγωσε» ο χρόνος. Σαν να βάλαμε την ΑΕΚτζίδικη ζωή μας στο «pause» και να ασχολούμαστε μόνο με όλα τα άλλα (σοβαρά) που ο καθένας ξεχωριστά έχει να αντιμετωπίσει στην καθημερινότητά του. Καταργώντας ουσιαστικά την «προσφορά» του ποδοσφαίρου, που είναι οι στιγμές απόδρασης από όλα αυτά.
Το τότε ήταν εντελώς διαφορετικό. Μπορεί να ήξερες ότι θα σε περιμένει ο Ποντίκης, ο Δημητρόπουλος, η κάποιος... καταδρομέας τελευταίας κοπής, ότι μπορεί να παίζεις με δέκα, με εννιά, ότι και μια «στραβή ματιά» έφτανε για να πάει η μπάλα στην άσπρη βούλα, αλλά αν συναντούσες κανένα φίλο σου γαύρο στον δρόμο, σου έβγαινε αβίαστα το: «ότι και να κάνετε, πάλι θα χάσετε την Κυριακή».
Οι τελευταίες μέρες αποτελούν την μεγαλύτερη απόδειξη «αλλοίωσης» της ΑΕΚ. Το κλίμα που επικρατεί δεν έχει σχέση με το γεγονός ότι ο ΟΣΦΠ έχει όπως πάντα εξασφαλισμένο το... 90-10. Είναι καθαρά αποτέλεσμα της διαφοράς δυναμικότητας -και περισσότερο ακόμη, της διαφοράς δυναμικής- των δύο ομάδων. Η διαιτησία δεν έχει μπει καν στην κουβέντα, αφού είμαστε απασχολημένοι με την προσπάθεια να χωνέψουμε ότι ο Μητρόπουλος θα εκτίσει την ποινή του και ο Κουτρουμπής ίσως προστατευτεί λόγω καρτών.
Είναι κι αυτά σημείο των καιρών. Μέρος της χειρότερης σεζόν στην λαμπρή ιστορία αυτής της ομάδας. Μιας σεζόν που όλοι θέλουμε να περάσει γρήγορα και με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, αλλά θα είναι μεγάλο λάθος να την ξεχάσουμε. Θα πρέπει να την θυμόμαστε για πάντα. Το μόνο κέρδος που μπορεί να μας αφήσει, είναι η επιθυμία για «εκδίκηση». Προς όλους και όλα. Θα είναι κρίμα ακόμη κι αυτό να το πετάξουμε στα σκουπίδια...
Υ.Γ.: Ομολογώ ότι και η δική μου ψυχολογία δεν ξεφεύγει πολύ από το κλίμα των ημερών. Όμως, δεν ξεχνώ ότι το ποδόσφαιρο είναι αυτό που είναι για δισεκατομμύρια φιλάθλων ανά τον κόσμο, γιατί ΠΟΤΕ ένα παιχνίδι δεν έχει χαθεί πριν το παίξεις...